«ماه هاشمي»

تا كه بانك العطش از خيمه گاه آمد بــرون

مشك بركف حضرت غيرت پناه آمد برون

در كنـــار علقمــــــه تابيد ماه هاشمـــــي

يوسف كنعان مگر از قلب چاه آمد بـــرون

رخ نمـــــــوده مــــاه غيرت بر لـــب شط

آب يا در حسرت لبهاي ماه آمد بــــــرون

آب را بر لب نزد ساقي كه تادر روز حشــر

آب شايد خودگواه و شكوه خواه آمد برون

گفت خورشيدامامت آنزمان پشتم شكست

تا اخي ادرك اخاك از ناي ماه آمد بـــرون

تاكه اشك مشك زخمي خاك راسيراب كرد

كاشكي از سينه افسوس و آه آمد بــــرون

اي برادر تا كه جان دارم مرا با خود مبــــر

خون به جاي اشك از شرم نگاه آمد بـرون

غيرت و همت تماشا كن وفاداري ببيــــــن

كي قصاص بيگناهي را گناه آمد بــــــرون

رو سپيدي تا قيامت اي علمدار حسيــــن(ع)

تا كه بانگ صور حق از قبله گاه آمد بـرون

دست ها و دامنت اي قبله حاجات مــــــــــا

           تا دو دستت روز محشر خود گواه آمد برون

دست هاي عشق وغيرت مي چكيد ازدوش مـاه

همچو اشك مشك زخمي مانده در آغوش مــاه

مــــاه در دامان خورشيد ولايت خفته اســــــت

مي چكد آب و عطش از ديده خاموش مـــــــاه

سرزميــــن كربلا ميعاد خورشيد است و مــــاه

كس كجا ديده چنين خورشيد را مدهوش مـــاه

دامـــــن خورشيد را خــون جبيــن ماهتــــاب

يا سرشك ديده خورشيد را تن پوش مــــــــاه

يـــك ستاره تشنه لب در آسمــــان انتظــــــار

نقش بسته چشم او در خاطر مغشوش مـــــــاه

جلـــــوه اي كرد از وفا ساقي به بزم العطش

شد وفاداري در اين ميخانه دردي نوش ماه

مــاه زخمــي چشم دارد باز سوي خيمه هـــا

تا كه مي پيچد عموجان العطش در گوش ماه